ഒരു ജീവിതത്തിന്റെ
നിശ്ശബ്ദത
അതിനെ
തൊട്ടുഴിഞ്ഞിരുന്നത്
വിരലടയാളമായി
ബാക്കിയുണ്ടാകും.
തിരകള് കൊണ്ട്
മായ്ച്ചിട്ടും മായ്ച്ചിട്ടും
മാഞ്ഞുപോകാത്ത
കടലിന്റെ ഏകാന്തത പോലെ
അതിന്
ഓര്മ്മകളുടെ
കണ്ടാലറിയാവുന്ന
നിറങ്ങളുണ്ടാകും.
എടുത്തുമാറ്റാന്
മറന്നുപോയ
ഒരുപാട്
മണങ്ങളുണ്ടാകും,
അതിനെ
ഏതകലത്തിലേക്കും
ഒറ്റുകൊടുക്കുന്നതായി...
പറയുമ്പോഴും
എഴുതുമ്പോഴും
ഓര്ത്തുനോക്കുമ്പോഴും
ഒരു വാക്ക്
കാലത്തിന്റെ
തൊണ്ടിമുതലാവുന്നത്
ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണ്.
(ഈ കവിത 2007 നവംബറില് മലയാളം വാരികയില് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു)
Thursday, February 22, 2007
Subscribe to:
Posts (Atom)
